Hyrje

 Falënderimi i takon Allahut që më mundësoi të vizitoj për herë të dytë vendin musliman ku banojnë shqiptarët. Pas një ndërprerje të gjatë që nga vitet 1994 – 1996 m'u mundësua që në muajin nëntor 2007 t'i përgjigjem ftesës së bërë nga myftiu i qytetit të Elbasanit, hoxhë Agim Mersin Duka si dhe nga drejtuesi i "Çështjeve të Thirrjes Islame" në këtë qytet, hoxhë Gëzim Karaj. Qëllimi i ftesës ishte organizimi i një kursi trajnimi për përgatitjen e kuruesve dhe mjekëve në përputhje me shkencën e Kur`anit dhe mjekimin profetik. Këtë faqe e veçova për Shqipërinë sepse çështja ka të bëjë me rukjen, magjinë, magjistarët, hasedin, xhindët dhe shejtanët.   

Në kurs morën pjesë imamë, predikues dhe myftinjë nga qytete të ndryshme dhe pati dobi shumë të madhe. Falënderimi për këtë i takon Allahut.

Vizita e parë në Shqipëri

    Vizita e parë ishte në vitin 1994, në muajin Dhul Hixh-xhe 1414 H, ku prezantova në therrjen e kurbaneve të dërguara nga shoqata bamirëse të Arabisë Saudite, prezantova gjithashtu ndarjen e tyre në qytetin e Cerrikut ku ndodhej dhe Instituti Islam El-Faruk. U nisëm nga kryeqyteti i Shqipërisë, Tirana para sabahut. Arritëm në qytetin e Cerrikut dhe më ka çuditur shumë ajo që pashë në sheshin e madh që ndodhej përkrah Institutit. Turma muslimanësh dhe muslimanesh kishin dalë nga shtëpitë e tyre që të merrnin pjesë dhe të shikonin namazin e Bajramit. Ishte hera e parë që namazi i bajramit falej në atë formë.

Namazi i bajramit

   Nuk e prisja që të shikoja një pamje madhështore si ajo dhe gjëja që më tërhoqi më shumë vëmendjen ishin ato rrobat e bardha të cilat nuk i vesh askujt përveç arabëve, ato kishin mbuluar një sipërfaqe jo të vogël tek vendi i faljes. Pasi shikova me kujdes dhe pyeta e mësova menjëherë se shumica e tyre ishin nxënësit shqiptarë të Institutit. Falëm namazin e Bajramit dhe dëgjuam hytben e përkthyer. Predikuesi ishte njeri prej thirrësave dhe kujdestarëve të Institutit. Të gjithë njerëzit u kënaqën më hytben dhe në ato çaste ndjenë krenarinë e Islamit dhe vëllazërinë e muslimanëve. Kjo u duk qartë pas mbarimit të namazit dhe hytbes, ku përshëndetjet dhe përqafimet nuk tregonin veçse kuptimin e vërtetë të vëllazërisë.

Instituti El-Faruk

   Është Instituti i cili më bëri që të kthehem në vendim tim të dashur për të marrë gruan dhe vajzën timë të vogël në atë kohë, sendet dhe librat e mia dhe gjithçka që më duhej dhe pa u mbushur dy javë u gjenda mes të dashurve dhe vëllezërve të mi, mësues dhe nxënës. Numri i nxënësve në atë kohë ishte dyzet. Kishin ardhur për një qëllim madhështor, i kishte shtyrë dashuria për Islamin dhe muslimanët në një kohë kur shumica e të rinjve ishin drejtuar nga ana materiale dhe jetesa perëndimore. Por ata të rinj i dhanë përparësi mësimit të fesë dhe dëshiruan që t'i kthenin vendit të tyre fenë, krenarinë dhe nderimin të cilat ia kishte përdhosur komunizmi. Qëndrova aty katërmbëdhjetë muaj si mësues. Metodika e Institutit ishte e njëjtë me metodikën e mësimeve të Universitetit Islam në Medine. Në fund të atij viti shumica e nxënësve u pranuan në Universitetin Islam të Medines.

 Këtë foto të Institutit e kam nxjerrë gjatë vizitës së fundit pas rikonstruksionit të saj.

    Ky institut ishte marrë me qera nga shoqata e Vakëfit Islamik e cila ka qenë shkak për përhapjen e fesë së Allahut me anë mësimdhënies, ndërtimit të xhamive, kujdesit për jetimët si dhe aktivitete të tjera. Instituti pranoi për studime dhe njëqind nxënës të tjerë përveç atyre dyzet që ishin më parë me qëllim përgatitjen e tyre që më vonë të vazhdonin studimet nëpër universitetet e njohura në Arabinë Saudite dhe vende të tjera. E me të vërtetë disa prej tyre shkuan për studime edhe në Siri, Liban dhe pasi mbaruan studimet u kthyen në vendin e tyre si ftues në rrugë të Allahut.

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||

Aspekte nga vizita e parë

   Gjendja e përgjithshme: Gjendja e Shqipërisë ishte e njëjtë si në çdo vend që doli nga regjimi komunist, popull i nënshtruar natën dhe ditën, me besim të fshirë pothuajse plotësisht, me personalitet dhe krenari të nëpërkëmbur. Kishin humbur pasuritë e vendit të tyre, kishin humbur fëmijët e tyre për shkak të luftërave. Ishte një popull që jetoi varfërinë dhe nuk e njohu dot pasurinë etj. Pra gjendja e përgjithshme ishte vetëm gjurmët e shkaktuara dhe të mbetura nga komunistët.

   Gjendja fetare: Gjendja fetare gjatë periudhës komuniste. Që në vitin 1928 (1347 H) u ngjit në fronin mbretëror Ahmed Zogu i cili ndaloi mësimet fetare nëpër xhami dhe shkolla. Në vitin 1937 (1356 H) nxorri vendim për ndalimin e perçes tek gratë muslimane dhe filloi përndjekjen e dijetarëve.

   Në vitin 1946 pas përfundimit të luftës së dytë botërore komunistët shtrinë sundimin e tyre me në krye Enver Hoxha i cili u mundua me të gjitha metodat për të zhdukur Islamin dhe muslimanët, vrau mijëra njerëz dhe mijëra të tjerë u arratisën drejt vendeve fqinje. Me anë të sistemit stalinist u mundua të fshinte përkatësinë fetare të njerëzve. Nëpërkëmbi lirinë dhe besimin e njerëzve dhe me mure të hekurta e izoloi Shqipërinë nga bota dhe nga vendi i vetëm musliman në Evropë. E shndërroi në vendin e vetëm ateist jo vetëm në Evropë por në gjithë botën. Luftoi fetë dhe besimet, xhamitë i shndëroi në muzeume, magazina, dyqane dhe lokale ndërsa të tjerat i shkatëroi plotësisht. Nën këtë ndikim u rrit një brez pa ndjenja, Islami i të cilëve kishte vdekur përveçse tek ata të cilët i mëshiroi Allahu. Kjo ishte njolla e zezë në historinë e Shqipërisë.

   Gjendja fetare pas rënies së komunizmit: Pas rënies së sistemit komunist në vitin 1990 muslimanët shqiptarë morën frymë lirisht dhe Shqipëria filloi një fazë të re lirie. Reagimi i njerëzve ishte shumë i fortë dhe këtë gjë e shfrytëzuan vendet e krishtere perëndimore për të realizuar qëllimet e tyre më shumë sesa vendet e botës Islame. Vetëm disa shoqata Islame dhanë kontributin e tyre të cilat deri diku ia arritën qëllimit, edhe pse nuk jo në rezultatet e duhura.

 Medh`hebi hanefi është medh`hebi legjislativ i përhapur mes shqiptarëve. Në Shqipëri ekzistojnë disa rryma të devijuara sufije siç është Bektashizmi.

Bektashizmi

    Tarikati Bektashi ka si libër të shenjtë të ashtëquajturin Bujuruk origjinali i të cilit është në gjuhën e vjetër të Turkmenistanit. Bektashizmi është një nga degëzimet e tarikatit Sifij. Atë e ka themeluar haxhi Bektash Veliu i cili lindi në Nisabur dhe jetoi Në Khurasan. Ishte prej zotërinjve të pasardhësve të imam Musa El Kadhim. Morri mësim në Khurasan nga Lukmani shejhu i sufistëve si dhe nga Ahmed El-Buej. Vdiq në vitin 738 H në një fshat dhe u varros në një vend i cili u quajt me emrin e tij “Haxhi Bektash” vend i cili vizitohet rregullisht nga sufistët. Thuhet gjithashtu se themeluesi i këtij tarikati është Baba Palmi i cili ka vdekur në vitin 922 H por në renditjen e evlijave të tyre ai renditet i dyti ndërsa Haxhi Bektashi i pari. Ky tarikat u përhap shumë në Anadoll dhe Ballkan e më pas këtë tarikat e pasuan shumë prej shqiptarëve. Bektashianët kanë një dashuri të ekzagjeruar për imam Aliun (Allahu qoftë i kënaqur prej tij). Ata madhërojnë dymbëdhjetë imamët sidomos imam Xha`fer Es-Sadik dhe përsëritin shpesh fjalët Allah, Muhamed, Ali.

   Bektashianët kur gabojnë ose bëjnë ndonjë gjynah rendin me shpejtësi për tu rrëfyer tek Babai i teqesë  prej të cilit marrin faljen. Bektashizmi është tarikat Sufij dhe nuk mund të anëtarësohet askush me lehtësi në të veçse pasi të ketë kaluar kohën përgatitore e cila është një mijë e një ditë.   

Foto te disa anëtarëve të tarikatit Bektashian

||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||